سفال

 

 

تکّه سفال کهنه ام از روزگار دور

افتاده در کناره ی گوری همیشه سرد

با گرمی ام زدای ز رخ، توده ی غبار     

تا گویمت ز گردش گردون هرزه گرد

 

در خاک شهر سوخته از مادر هنر 

همزاد ذوق مردم جیرفت بوده ام

من از تبار دانشم و از نژاد فضل 

بر آسمان، هماره سر از فخر، سوده ام

 

این طرحهای ساده و این طیف رنگ رنگ

گویند از گذشته ی پر افتخار من

تا بنگری به خاک سیه چون نشسته ام   

بنشین ز راه لطف دمی در کنار من

 

هریک از این خطوط کج و معوج کهن 

یادآور گذشته ی دوران فرّهی ست

اینحا به وجد، کلک هنر آفرین ذوق

شیرازه بند دفتر و دیوان آگهی ست 

 

گویا ترین حکایت مانای روزگار

خوانا ترین روایت باب هنر، منم

با تکّه پاره های پراکنده، ای عزیز  

جمعیّتی ز باور و فهم بشر، منم

 

این سان مبین حقیر و سبک مایه مشمرم

دارم به پشت خسته تو را، پشتوانه ای

آیینه ی غرورم و سرمایه ی شکوه

افسون نمای قوم توام با فسانه ای 

 

هرچند مردمان شکم سیر روزگار

گاهم به نان خشکِ فقیران مثل زنند،

وقت نیاز، در طلب تکّه های من

با شوق، سر به دامن کوه و کُتَل زنند

 

هر خط و هر نگاره ی زیبای پیکرم

 از تلخی زمانه چو شیرین حکایتی ست

این رنگهای نیلی و زرد و سیاه و سرخ

واگویه ای زلال و روان از روایتی ست  

 

من تکّه ای سفالم و در پهنه ی کویر

اسباب فخر مردم حال و گذشته ام

بر من نگاه کن که ببینی به صد هنر 

طومار جهل چون به خطی درنوشته ام؟

 

 

با سلام و سپاس از حضور گرم همه ی دوستانی که از سر لطف و بنده نوازی سری به وبلاگم زده و پیام گذاشته اند و نیز پوزش از اینکه به سبب بیماری و کسالت طولانی مدت موفق به پاسخگویی نشده ام با آرزوی سلامت و توفیق برای همه ی عززیزانم " سهی " سیستانی

دلسروده ها                           

 

این دلسروده ها سخن هم نوایی است 

سوز و گداز ناله ی نی از جدایی است

 

واخوانی حکایت بی دردی زمان  

از لوح دردخیز غم ناروایی است

 

در پرده ی سکوت نوا چون شود رسا؟  

تا ساز دل بلاکش هر نارسایی است

 

در شهر، ناشناس چنانم که هرکسم

گوید که این غریبه ی شاعر کجایی است؟

 

با هرکه دوست گشتم و با هرکه آشنا

دیدم که خصم جان من از پر جفایی است

 

تا قفل قهر بسته به رویم در امید،

بیهوده بحث و صحبت مشکل گشایی است

 

جز حرف راست زآیینه ام نشنود کسی 

هرچند دور، دور مدیحت سرایی است

  

بیمار غش به رعشه کند التماس جان

جانی که در خیال و هوای رهایی است

 

آهم نشد به کوی اجابت رسد دمی        

کج رو پی نشانه چو تیر هوایی است

 

از بس غریب مانده به کنجی دلم " سَهی "          

زود آشنای کوچه ی دیرآشنایی است

 

سکوت

 

سکوت مرگ پیچیده ست در گوش خیابانها

نمی آید صدای زندگی از کنج ایوانها 

دلا بنشان به باغ جان نهال آشنایی را  

ز هم بیگانه بودن نیست راه و رسم انسانها

هوا تاریک و هول انگیز و خاطرها همه غمگین

ز بیم جان به هم ساییده می گردند دندانها

نوای ناله را با خود هجوم باد هر جا برد

چو افتاد آتش محنت به سختی در نیستانها

بیا تا بگذریم از توده ی آتش سیاوش وار    

که هرم بی گناهی پرده بردارد ز عصیانها

 

 وطن ای جاودان نام بلندت زینت تاریخ

به سوکت چاک گردیده ست در هر سو گریبانها

از این غرقاب هستی کش به ساحل هیچ راهی نیست؟

خدا را چند می کوبند بر ما خشم طوفانها؟

" سَهی " شد تیره تر از شام، صبح روز آزادی   

به هم در دُوری قدرت چو بخشیدند عنوانها  

 

 

 

ترانه ی فریاد

همراه صمیمی سلام مرا بخوان و به خاطر بسپار

ترانه ی فریاد                                         

                                                     به ترانه و ندا از مجموعه ی: از عطشناکیها                                                                         

 

مشت بر سقف آسمان می کوفت

دخترک بغض در گلویش بود

بر زمین اشکهای او می ریخت 

اشکهایی که آبرویش بود

 

در دل انقلاب می زد گام 

تا رود راست سوی آزادی 

ناگهان دید خویش را در بند   

با گروهی به دور از آبادی            

 

دید خود را به دخمه ای تاریک    

تا دگر یاد بوستان نکند 

تکیه بر گوهر نجابت خویش    

با غروری چو دوستان نکند 

 

چنگِ دیوی ز روی شهوت و آز      

سینه اش را به هتک حرمت خَست 

چینی نازک وجاهت او    

اوفتاد از رف حیات و شکست       

 

پیکرش را به زور کاویدند

تا بیابند لقمه ی هوسی 

شعله در جسم و جانش افکندند  

تا بسوزد بتر ز خار و خسی    

 

دخترک مثل غنچه در دل داشت  

خواهش لحظه ی شکوفایی 

تشنه ی چشمه ای زلالین بود     

آرزومند اوج دانایی        

او در آن خشکسال باورها  

سبزی روح باغ را می خواست

در حریری ز بافه ی احساس 

خواهشی را به نغمه می آراست

 

ای چو من خسته از ستم کیشان 

وی گرفتار این و آن گشته

چشم وا کن ببین چگونه بهار  

بی بر و برگ از خزان گشته 

 

شد ندایی ترانه ی فریاد  

دختری قد کشید در آوار 

تا کم از او نخواندت تاریخ     

مرد باش و چو او  قدم بردار      

 

 

شاید دوباره

شاید دوباره                                              

                                                         به گلهایی که نا به هنگام چیده شدند

 

 

برگشته بود تازه به سلّول دخترك

جز خس خسي به سينه نشان از نفس نداشت

در گوشه اي خزيد و چو مرغ اسير بند  

شوق رهايي از دل تنگ قفس نداشت

 

ترکیده بود بغض گلویش، در آن سکوت 

سقف حصار بر سرش آوار گشته بود   

بر اعتقاد و باور خود پای می فشرد

با آنکه خوار و خسته ز آزار گشته بود

 

همچون بنفشه داشت به تن جامه ي كبود

در سوك و ماتم وطن داغدار خويش

در آن سياه چال ز هر شام تيره تر

خوناب می گریست بر احوال زار خويش

 

تاوان ناسپاسي يك سفره احترام

تعبير خواب غفلت نسل گذشته بود

از ديو سيرتان سيه دل به سينه داشت

زخمي كه درد با سر خنجر نوشته بود

 

مردانه ماند بر سر ایمان و حرف خويش

از باوري كه داشت، دمی هيچ، بر نگشت

نه گفت و بود قصّه ي آري نگفتنش

رازي كه غير مرگ از آن با خبر نگشت

 

در سينه داشت بیم تلف گشتنی عبث 

آن كوه صبر، با دل بیگانه از هراس  

با آنكه بود تشنه ي يك جرعه زندگي

از چشمهاي او نتراويد التماس

   

او خوانده بود شومی یک اتّفاق را

در سطرهای مختصر روزنامه ای

او دیده بود فاجعه را در حریم شعر

هنگام نقد گشتن مزد چکامه ای

 

دردا ندید لحظه ای آرامش از کسی  

در آخرين شبي كه نفس مي كشيد سخت

با پيكري كبود ز شلاّق بازجوی

گرديده بود نقش زمين آن سياه بخت

 

تا همچو گل دریده شود دامنش به قهر 

از سیلی خزان رخ زردش، سیاه شد 

در زیر پای هرزه درایان بو الهوس     

چون برگ زرد له شده آخِر تباه شد 

 

با آنکه در دقايق کوتاه عمر خود 

جز درد و رنج هم نفس و همدمي نداشت،

در آن حصار تیره و تاریک جانگزای

در دل به غير غُصّه ي مردم غمي نداشت

 

شايد دوباره از صف همزادهاي وي

خيزد يكي دليركه هان همچو او منم!

گويد به روبهان دغلکار روزگار

شيرم اگر به بندم و مَردم اگر زنم!

سفال

سفال

 

تکّه سفال کهنه ام از روزگار دور

افتاده در کناره ی گوری همیشه سرد

با دست مهر گرد فراموشی ام زدای     

تا گویمت چه ظلم که بر من زمان نکرد

 

این طرحهای ساده و این طیف رنگ رنگ

گویند از گذشته ی پر افتخار من

تا بنگری به خاک سیه چون نشسته ام    

بنشین ز روی لطف دمی در کنار من

 

هریک از این خطوط کج و معوج کهن  

یادی نو از گذشته ی دوران فرّهی ست

بنگر چگونه کلک هنر آفرین ذوق

شیرازه بند دفتر و دیوان آگهی ست  

 

گویا ترین حکایت مانای روزگار

خوانا ترین سطور کتاب هنر، منم

آهسته دست یاز که با پاره های تن   

تنها نشان دانش و ذوق بشر منم

 

این سان مبین حقیر و سبک نیز مشمرم

دارم به پشت خاطره تا پشتوانه ای

آیینه ی غرورم و سرمایه ی شکوه

از قوم آریایی و از هر زمانه ای

 

هر خط و هر نشان من از روزگار دور

خواند به گوش مردم گیتی حکایتی

این رنگهای آبی و نیلی و زرد و سرخ

گویند از گذشته به هر جا روایتی   

 

 من موزه ای غنی شده از گونه های فکر 

نیکو برآمده ز سویدای خاطرم

ازمشرق غرورم و در پیشگاه غرب     

گستاخ و سربلند و سرافراز حاضرم  

 

من تکّه ای سفالم و افتاده در کویر

تاریخ افتخار قرون گذشته ام

بر من نگاه کن که ببینی به صد هنر  

طومار جهل را به چه سان درنوشته ام

 

 

مقام معلم

  به مناسبت گرامی داشت روز معلم تقدیم به همه ی همکاران عزیز                                                        

روزی که به شهر عشق راهم دادند

در کوی معلمی پناهم دادند

تا شکوه به عمر از نداری نکنم

مشتی گچ و تخته ی سیاهم دادند

مقام معلّم

                                     

                                                                    
 

 من کیستم؟ معلّم دلتنگ خسته اي

با كوله بار درد، به پشت شكسته اي

 

از باغ عمر، ميوه ی شادي نچيده اي

يك دَم به شوق، دل به اميدي نبسته اي

 

در زير بار هجر، ز پا در فتاده اي

در آرزوي وصل، بر آتش نشسته اي

 

اندوه كودكان وطن خورده روز و شب

از هر قبيله اي و گروهي و دسته اي

 

در زير طاق گنبد نُه توي آسمان

يك لاقباي از غم ايّام رَسته اي

 

در آستان دانش فرزانگان دهر

ره جُسته اي ز دامگه جهل جَسته اي

 

مشعل فروز دانش و كاشانه سوز جهل

ظلمت ستيز و راه گشاي خُجسته اي

 

در راه عشق كرده سر و جان خود نثار

پيوند مهر از همه جز او گسسته اي

 

دردا " سَهي "  كه از پس عمري معلّمي

چيزي نمانده از تو بجز جان خسته اي

 

 

 

 

 

 

همراه صمیمی درود

کویر                             

                                      از مجموعه ی: آیینه در غبار

 

 

کویر، لوح خداوندگار زیبایی ست   

کویر، تا که بخواهد دلت، تماشایی ست  

 

کویر، پهنه ی ادراک عالم هستی 

کویر، عرصه ی پر زمز و راز دانایی ست  

 

کویر، ساحل لب خشک رودهای سراب  

کویر، تشنه ی شورابهای سودایی ست  

 

به سینه ی شب تارش ستاره ها، گویی  

شکوهمند ترین سینه ریز رؤیایی ست  

 

ستاره می شود ازسقف آسمانش چید

به نیمه شب، که فلک گرم اختر آرایی ست  

 

هنوز شاخه ی خشک گز کناره ی راه  

پیام آور بیداد فصل نازایی ست  

 

شکیب نخله ی تاقش به خشکسالی ها

حدیث باور و دیباچه ی شکیبایی ست

 

پلاس های سیه در سپیده ی سحری  

چو خال حُسن، به رخسار عهد برنایی ست

 

من از کویرم و شعر کویری ام پاک است  

ز گندزار تملّق، ز هرچه رسوایی ست  

 

به میهمانی من، در شب کویر بیا

که در کویر "سَهی" آسمان، تماشایی ست  

 

بهاری نیست / بیدردان

لطفا به نشانی زیر سری بزنید

http://irafta.com/poempoll.aspx

 

 

بهاری نیست                          به الهی خیبری

                                                              از مجموعه ی : عاشقانه ها 

بهار آمده امّا دلی بهاری نیست

به هیچ شوری و شوقی امیدواری نیست

 به گرد چشمه ی بالای کوه و دامنه ها

نوای دلکش مرغان کوهساری نیست    

 چو قطره نیّت دریا شدن به دل دارم

دریغ همسفرم شوق جویباری نیست

 قرار و ساحل امنی چو موج می طلبم

در این محیط که جز رنج بیقراری نیست

 دل شکسته ی ما را مخوان به محفل خویش

که جای غمزدگان بزم شادخواری نیست

 ز انتخاب غلط بین لفظ آری و نه

هنوز حاصل ما غیر شرمساری نیست

 به ابلهان سیه دل عنان کار مده

که شغل شان به جهان جز سیاهکاری نیست

 ملامتم مکن از مویه ی غریبانه

که مویه های غریبانه اختیاری نیست

 منال روز شب از دست روزگار " سَهی "

شکست ها همه از جنس بد بیاری نیست                                                               

 

 

بيدردان                                                            

                                                   از مجموعه ی :  از عطشناکیها

خود را ز خون ما چو زالو سير کردند

با غم جوانها را به زندان پير كردند

 تا برنخيزد كاوه ی دشمن ستيزي

آزادگان را پاي در زنجيركردند

 نان را به نرخ روز خوردند و به هرجا

خود كامگي را همدلي تفسير كردند

 تا بیشتر ریزند خون تازه بر خاک

در کعبه هم نزد خدا تقصیر کردند

 دير آمدند و فتنه هر سو آفريدند

زود اين سیه دل مردمان تغيير كردند

 این مفسدان آشنا با سحر و جادو

کابوس را رؤیای خوش، تعبیر کردند

 مشتی گدای کاسه لیس آسمان جُل 

ما را اسیر فقر دامنگیر کردند

 تا کس نبیند دست خون آلودشان را

خود را نهان در پرده ی تزویر کردند

 روح بهاران را به سرفصل تماشا

سيماي غمرنگ خزان تصوير كردند

دردا كه بيدردان عالم همچو زالو  

خود را " سَهی " از خون مردم سير كردند

آینه

آینه

 

به شهر غربت مردم، چو ناله همدم آهم                  

بیا به دیدنم ای گل، که سخت چشم به راهم    

       

به شوق آنکه ببینم تو را دوباره به شادی           

ببین چگونه به ره خیره مانده طفل نگاهم 

چه می شود که بخوانی مرا به محفل انست؟

چه می شود که بگیری سراغ، گاه به گاهم؟

چو اشک، سرزده خواهم به خاک پای تو افتم           

عنایتی کن و لطفی و باش پشت و پناهم    

هزار حیف که رفت از کفم نشاط و جوانی           

بدل به شام سیه شد، صفای صبحِِ پگاهم 

دل از امید کجا بَرکَنم، که تشنه لبی را

به برکشیدنم آورده است بر سر چاهم؟

چو گوهر از صدف صبر برکشیده ی عشقم  

به قدر کم چو خَزَف نیست هیچ دعوی جاهم 

چرا ز بخت کنم شکوه صبح و شام به هر جا     

نشانده اند رفیقانِ بد، به روز سیاهم                      

چو غنچه لب نگشودم به قصّه از غم دوری                  

بر این صبوری و طاقت بود سرشک گواهم                                        

سبک چگونه شمارم غم گران چو کوهت 

کنون که در کف باد فراق چون پر کاهم 

بس است خون جگر خوردنم ز رزق مقدّر    

گدای دولت فقرم، چه حاجت است به شاهم 

شکست گشت نصیبم، شدم چو آینه ی دوست         

که راست گفتم و جز این نبود هیچ گناهم              

اثر ز ناله گریزد " سَهی " به کوی غریبی     

خدا کند که نماند ز کار، ناوَک آهم 

                                                                                                                                               

                                                                                            شانزدهم اسفند 89

ولایتم

---

---

ولایتم 

                                                                             از مجموعه ی : از عطشناکیها

بر دوش اگرچه بردن درد است عادتم، 

بار فراق مي شکند پشت طاقتم

 

دردا که غیر غصّه در این یک دو روز عمر   

رزقی ز خوان دهر نگردید قسمتم

همچون دعای خسته ی وامانده از اثر

محروم از آستانه ی فيض اجابتم

 

دادند نامه اي كه رها مي شوم ز بند

امّا به مُهرِ محشر و روز قيامتم

 

آب خوشم چگونه رود از گلو فرو

وقتي كه تشنه مانده تمام ولايتم؟

 

نه دست شيوني كه زنم بر سر از عطش

نه پاي رفتني سوي غرقاب غربتم

 

لب تشنه ي زلالي آبم چه مي شود

پيكي به گوش چشمه رساند حكايتم؟

 

مُهر سكوت بر لب من زد " سَهي "  زمان

تا نشنوند مردم دنیا شكايتم