در سوک دوست دیرین، غزلسرای نامی، زنده یاد، استاد محمّد قهرمان

                                                                            

رفت ز کف، قهرمان شعر خراسان

مرد پر آوازه ی تمامی ایران  

رفت و به ماتم نشاند پیر و جوان را

رفت و دریغا که رفت از نظر آسان  

از لب بام فنا پرید سبکبال

تا برهد از جفای مردم نادان                                        

یار عزیزی که در مقام رفاقت

داشت کمالی که دور بود ز نقصان،

شاعر آزاده ای که دفتر شعرش   

اوج غزلهای ناب بود به دوران،  

طبع گهر آفرین بحر وجودش

شعر تر و تازه داشت در صدف جان

حاصل عمری کز آن بزرگ بجا ماند

مشق زلالی بوَد، ز چشمهء جوشان   

آنچه سروده به لفظ تربتی خود

مثل ندارد، قسم به حضرت سبحان 

محضر او مکتب بزرگ ادب بود

حرفِ شفیعی ست این کلام گهرسان

رشتهء الفت ز هیچ کس نگسستی

با همه بودی مدام بر سر پیمان

داشت امیدی که آنهم از کف او رفت

رفت و بهارش بدل شدی به زمستان

شعر خراسان غروب کرد، چو افسرد

شمع فروزان این سرای و شبستان

آنکه غزل اعتبار خویش از او داشت

آنکه سخن را هماره بود نگهبان،

آنکه دلاویزی کلام لطیف اش

زنگ غم از دل زدود و تلخی حرمان،

آنکه سمند بدایع سخن نغز

بود به هر وقت و هرکجاش به فرمان،

عیب سخن را صریح گفتی و روشن  

بیم نبودَش ز عیب گفتن عریان

صائب شیرین سخن به همّت او شد

بار دگر شهره و گرفت ز نو جان    

داشت به سر شور زندگی و نمی خواست

خاطر کس را به هیچ واسطه پژمان

در ادب و نظم و مهربانی و الفت

هیچ نبودش قرین میانهء اقران

گرد جهان را اگر به شوق بگردی

باز نیابی چو او جواهر رخشان

جامهء نیلی به تن کنید و بگریید

در غم آن شاعر ادیب و سخندان 

داغ فراقش به دل کشید چو لاله

همچو بنفشه، برید سر به گریبان

***

کس نچشیده به غیر زهر هلاکت

تا که جهان را به پای کرده جهانبان

آدمی آخر به مرگ تن بسپارد

گر بودَش عمر نوح و ملک سلیمان

کشته چو آفت گرفت بی اثر افتد

هرچه کند حیف حیف، غمزده دهقان

داغ عزیزان بوَد همیشه جگرسوز

نیست در اینجا نیاز حجّت و برهان

***

رفت و پس از رفتن اش به سوک نشستند

جملهء یاران و شاعران خراسان

مقبرهء شاعران توس کند فخر

چون بودش در کنار، گوهر غلطان

باز رفیقان شدند جمع به یک جای

تا نشود خاطری ز هجر، پریشان

تا بشود غصّهء جدایی شان کم

تا که ز هم بشنوند قصّه فراوان

حضرت  گلچین، سُهی، کمال فشاندند

گل به قدومش " سَهی " که آمده مهمان 

باد مخلّد به خلد روح بلندش 

باد مؤیّد به لطف ایزد منّان                                                                        

                

محمودرضا آرمین " سَهی " سیستانی یکم خرداد 1392